To nie jest zwyczajny film, to wizualny poemat. Bynajmniej nie tania pocztówka z bedekera, ale melancholijny i niepokojący portret gór i żywiołów. Scenariuszowi bliżej do alegorycznej przypowieści, niż tradycyjnej filmowej narracji. To rzecz o zapominanych dziś wartościach stanowiących absolutną podstawę godnego życia – honor, zaufanie, przyjaźń czy braterstwo. To niebezkrytyczna, ale jednak, apoteoza rodzinnych więzów z ich bezwarunkowym charakterem.

Bohaterów – Pietra i Bruna – poznajemy gdy obaj mają po 12 lat. Ten pierwszy to mieszczuch spędzający w małej alpejskiej wiosce rodzinne wakacje, drugi – wychowywany w zgodzie z naturą autochton. Chłopców połączy szczera przyjaźń, której filmowy portret wypełni pierwszą cześć filmu. Drogi młodzieńców na długie lata się rozejdą, by znów spleść się gdy będą dorosłymi mężczyznami. Historia poszukiwania dróg i celu w życiu, tak jak na szlaku w górach, to sedno tego obrazu.

Alessandro Borghi jako Bruno, to człowiek skała, choć oczywiście tylko pozornie twardy. Pietro w interpretacji Luca Marinelliego jest wrażliwcem, bardziej opanowanym, subtelniejszym, ale przy tym tajemniczym. Pozostałe role mają charakter epizodyczny, ale nie da się ich nie zauważyć – rozczulająca Elena Lietti jako Francesca, matka Pietro czy skryty, ale przeszyty nieposkromionym cierpieniem ojciec – Giovanni, w wykonaniu Filippo Timi’ego.

„Osiem gór” to nie film artystyczny, ale zdjęcia Rubena Impensa stawiają go blisko tej gatunkowej przynależności. Nie ma w nich krzty tandety czy fałszu. Góry traktuje z niezwykłą czułością, a górskie żywioły, z ekstremalnymi zjawiskami pogodowymi na czele, z szacunkiem i respektem. To co zobaczył Impens doskonale „usłyszał” Daniel Norgren. Jego dźwięki i muzyka to prawdziwa melodia gór. Twórcy „Ośmiu gór” w technologii 2D osiągnęli to, co wielu nie udaje się w kiczowatych projekcjach reklamowanych jako 7D*. Przy czym owa siódemka, nie uwzględnia emocji i mądrości…